O znajomości przepisów

Na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego ukazało się niedawno uzasadnienie wyroku z 16 kwietnia 2008r, (sygn. akt: K 40/07), który to wyrok dotyczył zakresu kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa (w skrócie: KRS). Całość uzasadnienia dostępna jest tutaj. Szczególną uwagę czytelnika – przede wszystkim z powodu objętości – zwraca zdanie odrębne do tego orzeczenia zgłoszone przez sędziego Andrzeja Rzeplińskiego. W uzasadnieniu tego zdania odrębnego czytamy:

„Sędzia niezawisły to sędzia który w przypadłej mu do rozstrzygnięcia sprawie poznał wszystkie istotne dla sprawy fakty, który zna przepisy prawa będące podstawą orzeczenia oraz który zna istotne dla rozstrzygnięcia dotychczasowe orzecznictwo sądów polskich, i jeżeli ma to znaczenie, orzecznictwo międzynarodowych trybunałów, których wyrokami związana jest RP. Wówczas sędzia taki będzie w konkretnej sprawie rzeczywiście najwyższym biegłym w prawie (…).” (pkt. 6 uzasadnienia zdania odrębnego)

(…)

„Wbrew zaprezentowanemu przez wnioskodawczynię poglądowi nie dostrzegam sprzeczności zaskarżonego przepisu (…) z przepisem stanowiącym, że „Ustrój, zakres działania i tryb pracy Krajowej Rady Sądownictwa oraz sposób wyboru jej członków określa ustawa” (art. 187 ust. 4 Konstytucji). Brak tej sprzeczności wynika nie tylko z tego, że kwestionowany przepis zgodny jest – moim zdaniem – ze wskazanymi wyżej przepisami konstytucyjnymi i że stosowany przez KRS – mógł wprost służyć umacnianiu niezawisłości sędziów a więc służyć w ten sposób prawu każdego do rzetelnego procesu sądowego i do sprawiedliwego orzeczenia, ale również z tego, że nakładanie przez ustawodawcę na KRS zadań służących umacnianiu rządów prawa jest zgodne z powołanym wzorcem. Mamy tego przykłady. Pragnę tu wskazać jeden. Oto w art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155, poz. 1016, ze zm.) ustawodawca nałożył na KRS zadanie zgłoszenia Sejmowi do Kolegium Instytutu Pamięci dwóch kandydatów. Wnioskodawczyni nie kwestionowała tego przepisu” (pkt. 21 uzasadnienia zdania odrębnego).

Mój komentarz będzie krótki: zadanie zgłaszania przez Krajową Radę Sądownictwa dwóch kandydatów do Kolegium IPN wprowadzono na podstawie art. 1 pkt. 9 ustawy z 09 kwietnia 1999r o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej (Dz. U. 1999, Nr 38, poz. 360). Obowiązek zgłaszania przez KRS dwóch kandydatów do Kolegium IPN został zlikwidowany na mocy art. 39 pkt. 7 ustawy z 18 października 2006r o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. 2006, Nr 218, poz. 1592 z późniejszymi zmianami). Zmiana ta oznacza, że KRS już nie zgłasza Sejmowi dwóch kandydatów do Kolegium IPN. Obowiązek zgłaszania przez KRS dwóch kandydatów do Kolegium IPN został zlikwidowany już z dniem 15 grudnia 2006r. W dniu wydawania opisywanego wyroku przez TK (tj. 16 kwietnia 2008r) przywołany w zdaniu odrębnym obowiązek KRS nie istniał już zatem od ponad roku.