Skarga na bezczynność

Jakiś czas temu pisałem o moich staraniach dotyczących uzyskania dostępu do pewnych wytycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego (szczegóły tutaj i tutaj). Po krótkiej wymianie korespondencji z tym organem administracji doszedłem do wniosku, że po dobroci tych wytycznych nie otrzymam. Złożyłem więc dziś skargę na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu mi dokumentu, o który wnioskowałem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Moja korespondencja z GITD sprowadzała się w zasadzie do dwóch zagadnień. W rezultacie te dwa zagadnienia stanowią główną treść skargi do WSA.

Po pierwsze, w ocenie GITD dokument zawierający wykładnię przepisów na użytek organu i jego pracowników nie stanowi informacji publicznej. Dosłownie stanowisko GITD w tej sprawie brzmi tak: „niezależnie (…) od tego czy dokument zawierający wykładnię prawa już istnieje, czy też dopiero ma powstać, ze swej istoty nigdy nie będzie kwalifikowany w kategoriach dokumentu urzędowego (…)”. W mojej ocenie analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzić musi do poglądu wręcz przeciwnego. W skardze zacytowałem wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2007r (II SAB/Wa 175/06). W uzasadnieniu tego wyroku wskazuje się, iż:

„opinia prawna sporządzona przez pracownika organu dla potrzeb załatwienia konkretnej sprawy, czy też bliżej nieokreślonej liczby spraw, jako dokument wewnętrzny, służący załatwianiu spraw i realizacji zadań organu, posiada walor informacji publicznej (dotyczy sfery faktów, został wytworzony w ramach struktury organizacyjnej organu, dotyczy sfery jego działalności, zawiera informację o sposobie załatwienia sprawy lub spraw etc.), stanowi więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4c, będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, w tym na etapie dokonywania ocen prawnych i opiniowania, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP)”.

Myślę, że to orzeczenie powinno załatwić sprawę…

Po drugie – i to jest w zasadzie wątek poboczny sprawy – GITD wskazuje, że wytyczne nie mają charakteru wiążącego dla funkcjonariuszy. Dosłownie stanowisko GITD jest następujące: wytyczne mają na celu tylko udzielenie funkcjonariuszom „niewiążących wskazówek co do sposobu prowadzenia czynności kontrolnych”. Ponadto GITD wskazuje, że wytyczne są „pomyślane jako instrukcja o charakterze pomocniczym”. Przeczy temu jednak treść pisma GITD z 05 lutego 2008r opublikowanego na stronie internetowej Inspekcji. W piśmie tym GITD wskazuje, że:

„odczuwalną konsekwencją wytycznych (…) powinno być zmniejszenie się liczby wszczynanych postępowań administracyjnych – a w efekcie kar pieniężnych – nakładanych na przedsiębiorców w przypadkach, w których nie mieli oni wpływu na treść naruszenia. Oczywiście ww. wytyczne obowiązują jedynie Inspekcję Transportu Drogowego i nie są one wiążące dla innych służb, takich jak Policja, Straż Graniczna lub Służby Celne. Tym niemniej, podczas spotkań roboczych z Szefami tych służb zaproponuję im wykorzystanie wydanych dla Inspekcji Transportu Drogowego wytycznych”.

Wydaje się więc, że z tym niewiążącym charakterem wytycznych też jest nieco inaczej niż GITD stara się mi tłumaczyć.

Tak się sprawa przedstawia w skrócie. Ciąg dalszy z pewnością nastąpi.