Archive for the ‘zbrodnia komunistyczna’ Category

Publiczne pomówienie Narodu Polskiego

poniedziałek, 19 Maj 2008

Na mocy art. 37 ustawy z dnia 18 października 2006r o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (tzw. ustawa lustracyjna) do kodeksu karnego dodano nowe przestępstwo. W myśl dodanego art. 132a k.k.:

Kto publicznie pomawia Naród Polski o udział, organizowanie lub odpowiedzialność za zbrodnie komunistyczne lub nazistowskie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Przepis ten został skierowany do TK przez obecnego Rzecznika Praw Obywatelskich (treść wniosku tutaj ). Rozprawa w tej sprawie ma się odbyć 07 lipca 2008r a jej efekt jest możliwy do przewidzenia: przepis w mojej ocenie zostanie uznany za niekonstytucyjny. Takie rozstrzygnięcie – co słusznie akcentuje wniosek Rzecznika – jest uzasadnione z co najmniej z dwóch powodów.

Po pierwsze, opisywana nowelizacja kodeksu karnego prowadzi do legislacyjnej kwadratury koła. Otóż zgodnie z ustawą o IPN zbrodniami komunistycznymi są czyny popełnione przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego w okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 31 lipca 1990r, polegające na stosowaniu represji lub innych form naruszania praw człowieka wobec jednostek lub grup ludności. Można zatem założyć, że funkcjonariuszami państwa komunistycznego byli głównie Polacy. Innymi słowy: ustawowa definicja zbrodni komunistycznej zawarta w ustawie o IPN wręcz zakłada udział oraz organizowanie zbrodni komunistycznych przez przedstawicieli Narodu Polskiego. Ponadto art. 55 ustawy o IPN wskazuje, że kto publicznie i wbrew faktom zaprzecza zbrodniom komunistycznym, podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 3. Podsumowując: można założyć, że sprawcami zbrodni komunistycznych w Polsce byli głównie Polacy. Publiczne zaprzeczanie – wbrew faktom – istnieniu takich zbrodni stanowi przestępstwo. Ale jednocześnie – na mocy art. 132a k.k. – pomawianie Narodu o zbrodnie komunistyczne jest przestępstwem.

Po drugie, art. 54 ust. 1 konstytucji każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Jednocześnie art. 73 konstytucji gwarantuje każdemu wolność badań naukowych oraz ogłaszania ich wyników. Nie budzi wątpliwości, że zarówno wolność słowa jak też wolność badań naukowych nie mają charakteru absolutnego, mogą więc podlegać ograniczeniom. Ograniczenia te muszą jednak odpowiadać warunkom określonym w art. 31 ust. 3 konstytucji, który łączy możliwość wprowadzenia ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności z wystąpieniem stanu „konieczności w demokratycznym państwie prawnym”. Tymczasem stosowanie opisywanego art. 132a k.k. mogłoby prowadzić do całkowitego paraliżu prac historycznych, których przedmiotem miałoby być opisywanie udziału Polaków w zbrodniach komunistycznych lub nazistowskich. Przepis k.k. mógłby stanowić swego rodzaju kaganiec, który powstrzymuje dyskusję i badania dotyczące „niewygodnych” spraw. Tym samym przepis ten wprowadza ograniczenia wolności wypowiedzi i badan naukowych, które naruszają zasadę proporcjonalności.

Reklamy